Zaczęło się miło, skończyło się ciężko i niech wam nie mącą w głowach poradniki psychologiczne one naprawdę nie działają trzeba iść pod prąd mieć pozytywne myślenie (Wiem co mówię od 4 lat robię to czasami wyjąc). Zacisnąć zęby i udawać mega silnego innej rady nie widzę niestety gdy jest bezsilność i niemoc niestety można tylko prosić Pana Boga o ratunek i o lepsze jutro... Przeżywam to na własnej skórze zawsze, czasami mam ochotę zniknąć z tego świata ale pytanie czy warto? Przecież są inni którzy nas potrzebują... Dla nich warto żyć, być i kochać jeżeli ktoś niepełnosprawny to czyta, Ja osobiście mówię że każdy w mikro procencie jest ważny mimo zwątpienia w siebie nie warto robić głupot... Ci do których piszę będą wiedzieli. Mimo wszystko czy brakuje nam nóg, rąk, czy jakiejkolwiek części ciała jeżeli jesteśmy wstanie kochać, godzić, i pomagać zrozumieć i rozumieć innych, jesteśmy potrzebni. Piszę tę notkę bo naprawdę w kilka lat wątpiłem czy chcę być tu gdzie jestem ale wiem, że mam rodzinę i dla nich warto być.
Dobrych snów.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz